معرفی:

ایمازاتاپیر اولین بار با نام تجاری پرسوئیت در کشور به ثبت رسیده است. علف کشی انتخابی، سیستمیک و پس رویشی با خاصیت ابقایی از گروه ایمیدازولینون است. علیه علف های هرز پهن برگ و باریک برگ و همچنین سس در مزارع یونجه بکار می رود. بازدارنده سنتز اسیدهای آمینه بوده، از طریق برگ و ریشه جذب و قابل انتقال در آوندهای چوبی و آبکش می باشد.

فقط یک بار درسال از این سم استفاده شود. از استفاده مداوم پرسوئیت بدلیل خطرات احتمالی روی کشت بعدی خودداری شود. هرچه مواد آلی خاک بیشتر باشد جذب علف کش توسط خاک افزایش می یابد، بنابراین تجزیه این علفکش در خاک های گرم و مرطوب بیشتر خواهد بود. در خاک با PH پایین بقایای بیشتری دارد و برای گیاهان حساس در کشت بعدی مشکل ساز است. (قابل توجه مناطق سرد و خشک) شرایط خشک باعث جذب علف کش توسط ذرات خاک و شرایط مرطوب باعث رها شدن علف کش و جذب توسط گیاه می گردد. عمده ترین راه کاهش باقیمانده آن در خاک از طریق هیدرولیز، تجزیه میکروبی، تجزیه نوری و تصعید است. نیمه عمر ایمازاتاپیر ۲۵ تا ۱۴۲ روز بسته به شرایط متغییر است.

معرفی:

تری فلورالین اولین بار با نام تجاری ترفلان در کشور به ثبت رسیده است. علف کشی انتخابی و پیش رویشی از گروه دی نیتروآنیلین که عملکرد آن جذب از منطقه کلئوپتیل  در نازک برگ ها و هیپوکوتیل در پهن برگ ها بوده و بازدارنده تقسیم سلولی در مرحله پروفاژ است. ضخیم شدن ریشه اولیه و تشکیل نشدن ریشه های ثانویه از اثرات این علف کش بر روی گونه های باریک برگ است. اثر این علف کش روی گونه های پهن برگ در منطقه هیپوکوتیل بذر شروع و جذب به شکل کاهش طول ساقه، تورم و شکنندگی ساقه هیپوکوتیل شده و بالاخره گیاه حساس می میرد. بیشتر علف های هرز تحت تاثیر تری فلورالین سبز نمی شوند و اگر هم سبز شوند فقط ۱ تا ۲ برگ بیشتر نخواهند داشت. طیف وسیعی از علف های هرز پهن برگ و باریک برگ در مزارع پنبه وسویا و آفتابگردان و چغندرقند را کنترل می کند. در این گیاهان باید این علف کش در مراحل بعد از رویش گیاه و یا بعد از نشاء استفاده شود. امکان دارد تبخیر و تجزیه توسط نور خورشید از سطح خاک مرطوب اثر آن را کاهش دهد که باید بعد از کاربرد فورا با خاک مخلوط شود.

معرفی:

گلایفوزیت علف کشی است غیر انتخابی ، سیستمیک ، برگ مصرف از گروه گلایسین برای از بین بردن علف های هرز در باغ ها و مزارع مصرف می گردد. این علف کش از طریق برگ جذب ، همراه با هیدروکربن ها از مسیر سیمپلاست به مناطق مصرف یا ذخیره قند می رسد و به مدت یک تا دو هفته گیاه را از بین می برد.